Door: Moderator op 24 januari 2009 15:43
Schrijf hier je persoonlijke recensie!
BEROERT DE trommels en heft de trompetten: de wederopstanding van Thomas van Aalten is een feit. Een nieuwe winter een oud geluid - dat er wezen mag.
In het afgelopen decennium leek het gedaan met de reus die steevast vanuit afgelegen hoeken in Nederland en daarna Amerika zijn steeds vermoeider klinkende basso continuo aanhief. Met de roman Tupelo (2001) was eigenlijk alles gezegd, en dát was feitelijk al grotendeels een herhalingsoefening. Daarna verzonk hij in amechtige notities en kabouterruzies.
Er kwam niet veel zaaks meer uit de schrijver, die ook letterlijk asem te kort kwam en met protheses overeind moest worden gehouden. Het dieptepunt werd vorig jaar bereikt, toen Van Aalten besloot tot een uitverkoop van zijn manuscripten, van eigen boeken-met-opdracht, en zelfs van de bank waarop zijn zitvlak rustte bij het concipiëren van zijn oeuvre. Hiermee trok hij als het ware de laatste deur van zijn schrijfhuis achter zich dicht.
Hoe verheugend om heden vast te stellen, dat deze ondergang een ogenschijnlijke moet worden genoemd, nu Van Aalten zich als uit het graf opricht door de publicatie van zijn nieuwe grote roman De Onderbreking. Niet dat er veel nieuws is onder de zon: net als vroeger bevat het boek het relaas van een mislukkeling, dat door de stilistische ornamentiek het karakter van een majesteitelijke zwanenzang aanneemt. En net als vroeger denken we herhaaldelijk: hier probeert iemand Literatuur te bedrijven, door opzichtig aan te klampen bij zijn Grote Vier: de archaïsmen en het getob over liefde en dood kennen we van Albert Camus, de sarcastische terzijdes en de grimmigheid waarmee hij pijnlijkheden opzoekt van John Cheever, de unverfroren toon waarop hij verwijst naar parallelle werelden doet denken aan David Lynch, terwijl het schrijfplezier waarmee tal van neologismen worden gebrouwen prettige herinneringen wekt aan Bret Easton Ellis.
Niets nieuws, maar wat een verademing is het, enthousiast te kunnen uitroepen dat alles bij het oude is gebleven. Waarbij als extra attractie het bijna lichtvoetige ritme komt, waarop Van Aalten zijn donkere verhaal in meanderende zinnen voortstuwt: mag men dit boek over een onbereikbare sopraan uit de aard van het thema al een opera noemen, dan is De Onderbreking eerst en vooral een opera buffa.
"Daar gáát onze postmaterialistische Ian Fleming", kun je niet nalaten uit te roepen, hoe weinig De Onderbreking van het leven ook weg heeft van een zoektocht naar een 'temps perdu'.
Hulde!
Nou, vind het dus een reuzespannend boek. Bij ons in de boekwinkel zei de winkelmedewerkster het al: pas op hoor, het is niet zomaar iets!!! en ze had gelijk! Groeten Ria uit Nuenen
Vreselijk goed boek! Elk boek van van Aalten wordt beter en beter. Er zou een film van gemaakt moeten worden!
Goed!!!! Ik raad het iedereen aan.
Toen Victor het me aanraadde via Hyves, en nadat ik de eerste 30 pagina's vrijwel in 1 adem uitgelezen had, kon ik niet wachten tot de rest in de boekhandel lag.
Meteen gekocht en z.s.m. gelezen (zelfs het boek waar ik halverwege in was even teruggezet in de kast).
Niet alleen heeft het veel weg van Bret Easton Ellis, maar het leest zelfs nog een stuk fijner (waarschijnlijk vanwege de gezamelijke moedertaal van schrijver en lezer).
Mensen, kopen dat boek voordat hij niet meer te krijgen is (zoals de voorgaande vier. Wat een kwelling!!).
Jacco,
Raamsdonksveer